Τελικά, αφού πάρω ένα τόσο δα φυλλαράκι από ουρανό, αφού το μασήσω καλά και εκστασιαστώ από την απεραντοσύνη των πιθανοτήτων, των υπερβολών, των υποσχέσεων και των αναιρέσεων, καθώς και από την απέραντη αγάπη για ό,τι έφυγε μένοντας, είμαι σίγουρος ότι θα πω ΟΧΙ στα ΝΑΙ μου και ΝΑΙ στα ΟΧΙ μου.

Σε ό,τι ανεκπλήρωτο μάς συνεπήρε. Σε όποιο παράπονο βάλαμε σα δίχτυ προστατευτικό στις πτώσεις μας. Σε όποιο ψέμα μάς φάνηκε ότι αρνηθήκαμε την αβάσταχτη ελαφρότητά μας. Σε όποια αγάπη εγκαταλείψαμε την παιδική μας ηλικία. Σε ό,τι κάψαμε. Στις στάχτες, 

από τις οποίες θα ξαναγεννηθούμε.

Κι αν δεν την είδατε, μυρίσατε την τεθνεώσα ανάσα ενός χειμώνα που απέρχεται. Λίγο σαν απορρυπαντικό η χθεσινή βροχή. Ξεπλένει το σπίτι της εποχής που έρχεται. Ήταν "άλλοθι" ο χειμώνας αυτός. Αλλού έσερνε το κρύο του. Όχι στους τοίχους και στα μπαλκόνια. Λίγο πιο μέσα μας έμενε. Καιρός να παίρνει τη σειρά του άλλο επίρρημα. Αισίως...ε; 

Aκροστοιχίδα

Τ          σύγκρουση μεΤωπική του κρίμα και του πρίμα
            του οριζόντιου Τίποτε και του καθέτου Τώρα


Ε        που ελεεί, εγκυμονεί, ερείδεται κι εκπίπτει
          στο


Λ      που μοιάζει πιο λιωμένο κι από χυμένο άγριο μέλι
         ή από το ηττημένο "θέλει"


Ο     πιο στρογγυλό αυτό ενίοτε, βεβαίως, γιατί η στρογγυλάδα 
       του κανέναν πια δε μέλει,
        αφού κι αυτό στο


Σ     θα τελειώσει, που είναι σα μια νύξη
       που πια δε θα ανοίξει
       ούτε θα θίξει
       γιατί και πώς το τέλος
       τού έπρεπε να ορίσει.