Κι αν δεν την είδατε, μυρίσατε την τεθνεώσα ανάσα ενός χειμώνα που απέρχεται. Λίγο σαν απορρυπαντικό η χθεσινή βροχή. Ξεπλένει το σπίτι της εποχής που έρχεται. Ήταν "άλλοθι" ο χειμώνας αυτός. Αλλού έσερνε το κρύο του. Όχι στους τοίχους και στα μπαλκόνια. Λίγο πιο μέσα μας έμενε. Καιρός να παίρνει τη σειρά του άλλο επίρρημα. Αισίως...ε; 

Aκροστοιχίδα

Τ          σύγκρουση μεΤωπική του κρίμα και του πρίμα
            του οριζόντιου Τίποτε και του καθέτου Τώρα


Ε        που ελεεί, εγκυμονεί, ερείδεται κι εκπίπτει
          στο


Λ      που μοιάζει πιο λιωμένο κι από χυμένο άγριο μέλι
         ή από το ηττημένο "θέλει"


Ο     πιο στρογγυλό αυτό ενίοτε, βεβαίως, γιατί η στρογγυλάδα 
       του κανέναν πια δε μέλει,
        αφού κι αυτό στο


Σ     θα τελειώσει, που είναι σα μια νύξη
       που πια δε θα ανοίξει
       ούτε θα θίξει
       γιατί και πώς το τέλος
       τού έπρεπε να ορίσει.  

Αγαπημένοι μου φίλοι, μου λείψατε όλοι σας και μάλιστα πολύ... Θα επανέλθω δριμύτερος  κοντά σας όσο πιο γρήγορα μπορώ.Μέχρι τότε σας αφιερώνω το ακόλουθο με πολλή αγάπη...

Μπορώ

Μπορώ να είμαι ο πρώτος που θα πιστέψει στη νέα μέρα, αρκεί αυτή να μην είναι

σκοτεινή
τυφλή
εξαπατημένη
αγκάθινη
συρμάτινη
επιπόλαιη
διστακτική

παντοτινή.